Het mag ook wel weer gaan stormen. En regenen.Dat grijze, grauwe. Dat druilerige.
Dat binnen-vijf-minuten-doorweekt-en-verwaaide.
Dat van dikke-plestik-jassen-op-de-fiets aan.
Dat van diepe, diepe modderige plassen.
Dat gure, kille, vochtige, met natte bladeren tegen je broek geplakte.
Dat intens sombere donkere grijs.
Die stalen luchten, geen wolk te bekennen.
Buien van rechtstandig naar beneden vallende stralen.
Als een hekwerk van water waar je tegenaan kijkt.
Dat uitzichtloze gevoel dat het nooit meer ophoudt.
Dat indringende trieste.
Die neiging mee te gaan huilen.
En dat je dan binnen mag blijven.
Met een beker warme chocomel.
Met een borrel erin.
Is het leukste gevoel van de herfst.
