Ik heb hier inmiddels een paar keer een lofzang gehouden op de herfst, verteld hoe mooi de winter was.
Hoe fraai de regen druilt op gindse paden. Hoe slierten mist de ochtend veranderen in een feëerieke wandeling door onaanraakbaar gaas.
Hoe de kraak van verse sneeuw als fraaie muziek in de oren klinkt, hoe de nevel die je uitademt als ragfijne kristallen neerslaat op de zachte wol van je warme sjaal.
Maar nu : basta!
Het is welletjes geweest. Het is februari, tijd voor de eerste lammetjes. De eerste biggetjes. Het gele dons op ’s heeren vijver. De jonge kittens in de mand. De nieuwe Vlaamse reus. Komt u maar op: ik kan er weer tegen.
Van mij mag het lente worden.
hallo pf,
ik doe met je mee!
Leve de Lente
dedromer
PS. Wederom een fraai stukje.
Een nieuwe lente, een nieuw geluid
Zo te merken eet je tegenswoordig je bordje keurig netjes leeg, want er zijn heel’ndael géén mooie restjes meer……..Ik mis die leuke kruimeltjes wel.
Nog ff 1x languit vallen en het is alweer herfst…en dán nog 1x keer languit en ‘t is wéér lente.
Dus je hebt misschien wel gelijk:
Niks meer aan doen !