Ik heb daadkrachtig ingegrepen.

Neen, de pollepeltjes mogen niet weg!  Nooit niet. Van z’n lang-zal-ze-leven-niet!

Het zijn lepeltjes met een geschiedenis, namelijk. Met deze lepeltjes heb ik leren koken. En ik heb ze al eerder het leven gered, ook nog.

Het zit zo: mijn moeder vond toen ik nog jong (héél jong) was, dat haar kinderen pas het huis uit mochten als ze voor zichzelf konden zorgen. We moesten dus al vroeg méékoken. Je hoorde je eigen potje te kunnen maken. Mijn vader was daarbij het slechte rolmodel: die kon nog geen water koken. En dat vond mijn moeder niet kunnen.

Zo kwam ik al vroeg in aanraking met de pollepeltjes. Ik moet een jaar of tien geweest zijn.

Toen ik uiteindelijk op mezelf kwam te wonen werd ik opgescheept met een paar nieuwe pollepels. Van dat ruwhouten, stroeve gedoe. Waar je vroeger ook ijslolliestokjes van had. En tongspatels bij de dokter. Alsof er iemand met z’n nagels over een schoolbord gaat. Rillingen over je rug, jakkes.

Ik vroeg mijn moeder hoe ze haar pollepeltjes zo zacht en glad had gekregen. “Die vieze ouwe krengen?”, riep ze. “Die heb ik al jaren, al vanaf het trouwen!” en ze sloot af met de diepgevoelde wens die ouwe krengen nou toch eindelijk eens in te willen ruilen voor nieuwe.

Ik zag mijn kans schoon. Een gouden gelegenheid!

Sluw bood ik haar mijn geheel nieuwe en nog vrijwel ongebruikte pollepels aan. En ze trapte er nog in ook, warempel!

En zo belandden de oude, door liefdevol gebruik zachtgeworden pollepeltjes in mijn eigen keuken. Pollepeltjes die notabene ouder zijn dan ik zelf.

En die nooit meer weggaan.

Van z’n lang-zal-’ze-leven niet.

[Die vieze heb ik gewoon schoongemaakt, daar is een truukje voor. Maar dan moet je mijn lepeltjes wel kennen; écht kennen]

Ik zit er vaak, ik loop er vaak, ik kijk er vaak  naar, ik geniet er van….

Het ligt op de grens van twee weilanden, waar (als het niet te koud is) de pinken en vaarzen van Dick grazen.

En nu, in de witte wintertooi, is het zo mooi als het altijd is. En moet ik het toch ook hier even laten zien.

Hier dus:

D’r lag een molletje in het gras.

Hartstikke dood. Z’n graafhandjes staken nog wat omhoog. Alsof hij z’n tunneltje naar de mollenhemel wilde gaan graven.

Verder lag hij er erg rustig en ontspannen bij, zo op z’n rugje. Was helemaal niet zielig, behalve als je je realiseerde dattie dood heeft moeten gaan om die serene rust te bereiken.

Ik heb hem maar even tussen de struiken gelegd, een beetje van het pad af. Dan blijft het tenminste rustig voor ‘m.

Niet dat hij het merkt.

Het is meer voor m’n eigen gemoedsrust.

Ik heb hier inmiddels een paar keer een lofzang gehouden op de herfst, verteld hoe mooi de winter was.

Hoe fraai de regen druilt op gindse paden. Hoe slierten mist de ochtend veranderen in een feëerieke wandeling door onaanraakbaar gaas.

Hoe de kraak van verse sneeuw als fraaie muziek in de oren klinkt, hoe de nevel die je uitademt als ragfijne kristallen neerslaat op de zachte wol van je warme sjaal.

Maar nu : basta!

Het is welletjes geweest. Het is februari, tijd voor de eerste lammetjes. De eerste biggetjes. Het gele dons op ‘s heeren vijver. De jonge kittens in de mand. De nieuwe Vlaamse reus. Komt u maar op: ik kan er weer tegen.

Van mij mag het lente worden.

Op het waddeneiland waar ik zo graag naar toe ga is ook een bos. En ook dit bos heeft een boswachter. En ook deze boswachter moet snoeien om te bloeien. En dat doettie dan ook. Genadeloos, maar wat subtieler dan de baas van mijn bos.

Bovendien mogen de bewoners van het waddeneiland zelf het hout ophalen voor hun allesstokertjes, dus je zit geen weken tegen slordige houthopen aan te kijken.

Maar evengoed zijn de bossen ook hier een stuk leger dan een jaar terug.

Zo gaat dat nou eenmaal.

Onder boswachters.

Als je nou mooie plaatjes wilt, dan moet je op zo’n waddeneiland (als waar ik graag naar toe ga) een stukje de waddendijk aflopen. Gegarandeerd dat er zich dan prachtige vergezichten voor je vertonen. Zonnen, wolken, golven, zandplaten: Anton Pieck is er helemaal niets bij.

En voor de liefhebber van het tranenplengende zigeunerinnetje (of jongetje) is er natuurlijk het ontroerende zeehondje op de zandplaat. Grote zwarte neus, glimlachend bekkie, grote zwarte ogen…. Houdt het maar eens droog bij zoiets.

Gelukkig trap ik daar niet in. Ik kijk naar de andere kant, en ik maak een plaatje van het dorp.

Als altijd bruist er de zee.

Het waddeneiland waar ik zo graag naar toe ga.

En dan staan, aan de branding. Turend naar de eindeloos bruisende zee. Golf na golf spoelt aan, en klampt zich als een wanhopige drenkeling vast aan het strand.

Mensen krijgen er filosofische gedachten bij. Die oneindigheid, die eeuwigheid. Die schier onophoudelijke pracht en wildheid. Dat tomeloze, dat gedurige.

Ik heb daar geen last van. Bang voor natte voeten, dat hooguit. Ik ben niet zo filosofisch. Maar mooi is het wel.

Lieve Restjes-lezers,

We hebben er een tijdje niets aan gedaan.

Het is ook wat te optimistisch geschat, iedere dag een Restje. Naast een huwelijk, twee honden, een drukke baan en de stille hoop op wat vrije tijd is het schrijven wat veel gebleken. Ik moest ik u teleurstellen.

Maar vanaf dinsdag aanstaande zijn wij weer in de lucht.

 Maar nu nog even het testbeeld….

Het mag ook wel weer gaan stormen. En regenen.Dat grijze, grauwe. Dat druilerige.

Dat binnen-vijf-minuten-doorweekt-en-verwaaide.

Dat van dikke-plestik-jassen-op-de-fiets aan.

Dat van diepe, diepe modderige plassen.

Dat gure, kille, vochtige, met natte bladeren tegen je broek geplakte.

Dat intens sombere donkere grijs.

Die stalen luchten, geen wolk te bekennen.

Buien van rechtstandig naar beneden vallende stralen.

Als een hekwerk van water waar  je tegenaan kijkt.

Dat uitzichtloze gevoel dat het nooit meer ophoudt.

Dat indringende trieste.

Die neiging mee te gaan huilen.

En dat je dan binnen mag blijven.

Met een beker warme chocomel.

Met een borrel erin.

Is het leukste gevoel van de herfst.

Bospaadjes hebben geen straatnaam, geen bordjes. Maar dit paadje had een naam. Vrouw en ik geven bospaadjes namen, omdat dat wat makkelijker uitlegt waar je geweest bent. Paadje met de boom is daar één van.

Paadje met de boom werd zo genoemd omdat er halverwege het paadje, en dwars over het paadje een nog net niet omgevallen boom hing.

Boom was ooit gesneuveld tijdens een oerstorm, toen vrouw en ik er nog niet waren. In ieder geval nog niet in dit bos. Boom hield dapper vol, en boom leunde op een vriendelijk jonger exemplaar, die dat nog wel een tijdje kon volhouden.

Boom was voor ons altijd een feest der herkenning. En ook een voorwerp van plezier. Want altijd als ik over het paadje met de boom liep, maakte ik een foto. Nou ja, altijd… ik heb in ieder geval veel foto’s van paadje met de boom. In de herfst. ‘s Zomers. Lente, winter. In de sneeuw, de regen, de zon. Droog, nat, stoffig, verwaaid….

In bij de grote opruiming van het bos is nu ook boom gesneuveld. Hij is niet meer. Moedig bleef boom al die jaren overeind, tot dat monster hem te pakken kreeg. Boom is niet meer. Boom ligt, en wacht tot hij langs het treintje wordt afgevoerd. Arme boom.

En hoe leg ik voortaan uit waar ik was, op mijn wandeling door het bos? “Ik ben over het paadje met de boom zonder boom geweest”? Klinkt niet echt. Paadje zonder boom, dat zal het voortaan moeten worden. Een langdurige herinnering aan boom, en aan de sloop van boom.